ฝืน (ตอนที่ 2)

...ท้าวความเดิม

 สุพจน์ยืนมองภาพหญิงสาวภรรยาเจ้าของบ้านชั่วขณะหนึ่งและก้าวเดินตรงเข้าไปหาอย่างไม่รู้สึกตัว จิตใต้สำนึกของเขาสั่งให้เขาเดินเข้าไปให้เงียบที่สุดเพราะเวลานี้เขาไม่อยากให้เธอตื่นขึ้นมาเขาต้องการจะเข้าไปใกล้ให้มากที่สุดซึ่งจะได้มีเวลายลโฉมของหญิงเจ้าของบ้านได้ทุกสัดส่วนที่ถูกเปิดเผยอยู่ในขณะนี้ “ ขาว.....สวยจริงๆเลยโว้ย..... เห็นข้างนอกว่าขาวแล้ว..ข้างในกลับขาว...เนียน ... ฉิบหายเลย ” สุพจ์นึกขึ้นในใจ ตัวเขาเองก็ไม่ต่างจากเจ้าเก่งเพื่อนรักของเขาเท่าไหร่นัก แม้จะไม่มีผู้หญิงให้เขาได้มีโอกาสตักตวงนับจำนวนได้เท่าเจ้าเก่ง แต่แต่ละคนที่เขาผ่านมานั้นหากเทียบกับเจ้าเก่งแล้วก็นับได้ว่าพอๆกัน ขณะเดียวกันก็ใช้มือค่อยๆลูบไล้ต้นขาของหญิงสาวเจ้าของบ้านซึ่งขณะนี้อยู่ในอาการหลับสนิท สูงขึ้นเรื่อยๆเลยผ่านขึ้นมา แต่เพราะกลัวว่าหากเธอตื่นขึ้นมาพบเขาจะไม่มีข้อแก้ตัวและอาจผิดใจกับเพื่อนรักของเขากลายเป็นเรื่องใหญ่ได้ เขาจึงตัดสินใจเลื่อนมือขึ้นมาลูบไล้บริเวณสะโพกของหญิงสาวซึ่งยังมีชุดนอนบางๆปิดคลุมอยู่ ขณะเดียวกันก็ใช้นิ้วค่อยๆแยงเข้าไประหว่างร่องก้นของเธอ แม้ว่าจะมีชุดนอนปิดอยู่แต่ด้วยความบางของชุดนอนจึงไม่ยากเลยที่จะสัมผัสกับร่องหรืบเธอ ซึ่งตอนนี้เริ่มที่จะมีน้ำซึมออกมาจากการที่ถูกลูบไล้เป็นเวลานาน

 ..........................

“ แกร๊ก ....................... พบคุณแพรไหมค่ะ คุณสุพจน์.” 

เสียงลูกบิดประตู พร้อมกับเสียงของป้านงค์ 

ทำเอาสุพจน์สะดุ้งโหยงรีบชักมือกลับออกมาด้วยความเสียดาย 

เขาถอยกลับออกมายืนห่างจากตัวภรรยาเจ้าของบ้านพร้อมกับกล่าวตอบด้วยน้ำเสียงสุภาพ 

   
“สงสัยคุณแพรจะหลับสนิดครับป้า....ผมไม่กล้าปลุกเธอครับ........รบกวนคุณป้าช่วยปลุกเธอแล้วกัน ” พูดจบเขาก็หันหลังกลับเดินสวนหญิงชราผ่านออกไปยังห้องด้านนอก.......

“ เกือบซวยแล้วซิกู....แต่แหม เมียไอ้เก่งเนี้ยะแม่งน่าเอาชิบหาย มึงเอ้ยถ้าได้ล่อจะเอาให้ถึงเช้าเลย”
สุพจน์นึกขึ้นในใจ  ขณะเดียวกันท่อนเอ็นในกางเกงเขากลับเริ่มพองคับขึ้นภายในจนรู้สึกอึดอัดเมื่อความคิดหวังเคลมสวาทเมียเพื่อนปรากฎขึ้นในสมอง

“อ้า....ห้า........นึกออกแล้ว เอาละวะเป็นไงเป็นกัน” 

จบความคิดแผนการเสร็จสุพจน์ก็ล้วงโทรศัพท์ขึ้นมา

“เฮ้ย...วิทย์เหรอ นี้พี่พจน์นะ ... เองช่วยเอาของมาให้พี่ที่โรงแรมแถวสุขุมวิทหน่อยดิ... เออเอามาแบบชัวร์ๆหน่อยแบบอยู่ถึงเช้าเลยโว้ย.........เออๆๆๆๆ....ไว้คุยที่หลังอย่าลืมนะโว้ย...แล้วเอ็งไปเตรียมห้องที่คอนโดให้หน่อยวางกล้องไว้ซัก 3-4 มุม โว้ย......เออ นั้นและ แบบเน้นๆ หน้ากับท่าหน่อย...........เดี๋ยวกูมีเงินให้ใช้... แต่อย่างลืมละมึง”

“โทษทีค่ะพี่พจน์.......แพรหลับนานไปหน่อยเข้าไปหาแล้วก็ไม่ยอมปลุกด้วย” 

สุพจน์หันควับมาหาเจ้าของเสียงซึ่งตอนนี้เธอเดินออกมาทั้งชุดนอนตัวเดิมซึ่งห้องที่เขาและเธอยืนอยู่นี้มีแสงสว่างมากกว่าห้องเดิมที่เขาเข้าไปเห็นภาพที่ปรากฎของหญิงเจ้าเสียง......ทำเอาท่อนลำของสุพจน์ที่เริ่มจะอ่อนตัวลงกลับผงาดยิ่งขึ้นกว่าเดิม......แสงที่ส่องผ่านชุดนอนบางเบาเผยให้เห็นถึงเรือนร่างของหญิงสาวชัดเจนเป็นที่สุด เนินเนื้อบนหน้าอกที่ขาวเนียนพร้อมกับดอกบัวคู่งามภายใต้ชุดนอนบางๆ 

มียอดปทุมถันดันเด่นขึ้นมานั้น เล่นเอาสุพจน์ยิ่งทรมานมากขึ้น ด้านล่างเห็นเป็นเนินโคกสามเหลี่ยมนูนเด่นเหมือนหลังเต่าแนบสนิทกับเนื้อผ้าขึ้นมาชัดเจน ไม่มีร่องรอยว่าเจ้าของร่างจะใส่เสื้อและกางเกงในไว้เลย ลำแสงที่สอดส่องนั้นยังเผยให้เห็นเอวคอดกิ่วปานจะขาดและสะโพกกลมกลึงที่ผายออกตามวัยสาวสะพรั่งของเธอต่อกับท่อนขาเรียวงามภายใต้ชุดนอนนั้นยิ่งทำให้สุพจน์แทบจะกระโจนเข้าไปใส่ให้มันรู้แล้วรู้รอดไป 

“เออ.... คือ..... พี... พี..พี. พี...​ พี่พี่..กลัวทำให้น้องแพรตื่นน๊ะครับ” 

เขากล่าวตอบด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก พร้อมกับก้มหน้ามองพื้นเบื้องล่างด้วยเกรงว่าเจ้าของร่างจะผิดสังเกตุอาการตื่นเกรงของเขาและอาจทำให้เสียแผนการที่วางไว้คืนนี้ได้

“แหมไม่เห็นต้องเกรงใจกันเลยค่ะ.....ป้านงค์บอกแพรเรื่องคืนนี้แล้วค่ะเดี๋ยวแพรไปอาบน้ำแป๊ปนึงแล้วจะรีบลงมา” 

สิ้นเสียงสาวเจ้าก็หันหลังกลับเดินออกไปยังบันได้เพื่อขึ้นไปชั้นสอง สุพจน์เองก็เงยหน้าและมองตามออกไปยังเบื้องหลังของหญิงสาวพุ่งสายตาไปยังด้านหลังเมียเพื่อนคนสวย ด้วยรูปร่างที่สูงระหงสมส่วน เรียวคอที่ขาวปานหยวกกล้วยตลอดถึงแผ่นหลัง สะโพกพายกลมกลึงและก้นที่งามงอนของเจ้าของร่างที่ค่อยๆก้าวขึ้นบันได้ ยิ่งทำให้สุพจน์ต้องรีบใช้มือดันดุ้นเนื้อที่ตอนนี้ผงาดตุงเต็มกางเกงเอาไว้ 

“อุ้ย......แค่เห็นยังน้ำเกือบแตกเลย  วุ้ย......แม่คุณเอ้ย.......กูป็นไอ้เก่งแม่งจะล่อไม่เว้นวันเลยวันนี้ถ้าไม่มีป้านงค์นะ ....ฮืมม......แต่ไม่เป็นไรคืนนี้ละโว้ย......จะเอาให้ครางเชียวละมึง”

แพรวาเองเมี่อเดินเข้าห้องนอนสิ่งแรกที่ทำคือเปิดเลิกชายชุดนอนที่ใส่อยู่เปิดขึ้นดูความผิดปกติในร่องหรืบที่มันเฉอะแฉะขึ้นมาโดยที่เธอเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันเกิดได้ยังไง 

“เอ...มื่อกี้เราฝันแปลกๆ...เหมือนพี่เก่งกำลังมีลูบๆแถวนี้…หรือว่า.....แต่พี่พจน์คงไม่กล้าหรอกมั้งป้านงค์ก็อยู่นี้นา.....”

แล้วเธอก็สลัดความคิดสงสัยทิ้งไปเดินต่อเขาไปในห้องน้ำที่มีอยู่ในห้องนอนบบรจงขัดสีฉวีวรรณทุกซอกทุกมุม...เพื่อเตรียมตัวไปงานเลี้ยงเย็นนี้ ซึ่งเธอกับเอกผู้เป็นสามีในระยะหลังนั้นแถบจะไม่ได้ออกงานด้วยกันเลยก็ว่าได้